تاثیر بلوغ و بارداری و یا ئسگی بر پوست
تاثیر بلوغ و بارداری و یا ئسگی بر پوستبیشتر خانمها در
طول زندگی خود، بحرانهای بلوغ، بارداری و یائسگی را تجربه میکنند اما بسیاری از
خانمها نمیدانند که هر یک از این بحرانهای سهگانه، چه بحرانهایی را برای
پوستشان به ارمغان میآورد. این نوشته، نگاهی میاندازد به همین موضوع.
بلوغ و جوشهای سرکشمهمترین دردسر پوستی در دوران بلوغ، جوشهای پوستی هستند که احتمال بروز آنها در نوجوانانی که والدینشان مبتلا به جوش بودهاند، بیشتر است. معمولا بروز جوشهای پوستی از سنین بلوغ آغاز میشود و هورمونهای مترشحه بدن در بروز آنها نقش دارند.
آکنه یا جوش جوانی که در سنین بلوغ و پس از بلوغ در جوانان و نوجوانان بروز میکند، دارای شکلهای متفاوتی است و از این لحاظ به دستههای مختلفی تقسیمبندی میشود.
به نظر میرسد بین استعداد خانوادگی و بروز آکنه، رابطهای وجود داشته باشد؛ به طوری که احتمال بروز این ضایعه در افرادی که والدینشان در جوانی مبتلا به جوش بودهاند، بیشتر است.
نوجوانان مبتلا به آکنه (جوش) بیشتر دارای پوست چرب هستند و آب و هوا تاثیر چندانی روی آنها ندارد اما ممکن است در تابستان، بروز آنها به علت عرق کردن زیاد در برخی افراد بیشتر شود. عوامل زیادی میتوانند در بروز جوشهای جوانی موثر باشند. استرس و تغییرات هورمونی ناشی از عادت ماهیانه نیز میتواند زمینهساز آکنه باشد.
بیشتر جوشهای جوانی، خود به خود بهبود مییابند اما نکته مهم آن است که باید از دستکاری و درمان خودسرانه این نوع جوشها بدون توصیههای پزشکان خودداری کرد.
بارداری و طغیان پوستشاید بیشترین تغییرات پوست و مو را بانوان در بحران بارداری احساس کنند. به دلیل تغییرات هورمونی و افزایش تولید ملانین از سلولهای ملانینساز، درجههای مختلفی از تیره شدن پوست در اکثر زنان باردار در فاصله هفتههای اول تا نیمه بارداری مشاهده میشود. این تغییرات در زنانی با پوست تیره، مشهودتر است. مناطقی از بدن که به طور طبیعی تیرهترند، بیشتر دچار این فرآیند میشوند و تیرگی در این نواحی بیشتر دیده میشود؛ به خصوص در نوک سینهها و هاله حاشیه آن، نواحی تناسلی و خط میانی دیواره شکم.
ماسک بارداری یا ملاسما در بیشتر از 70 درصد زنان باردار، به خصوص در آنهایی که پوستی سبزه دارند، در نیمه دوم بارداری به وجود میآید. این ماسک یا تیرگی در نواحی مختلف صورت ظاهر میشود و بیشتر در لب بالا، گونهها، چانه، پیشانی و روی بینی دیده میشود و به دنبال تماس با آفتاب شدت مییابد.
بیشتر زنان در زمان بارداری به درجههایی از پرمویی دچار میشوند که در صورت واضحتر از نواحی دیگر است. این پرمویی در نتیجه تغییرات هورمونی دوران بارداری است و بعد از زایمان از بین میرود. در سر هم موها پرپشتتر میشوند و ریزش طبیعی مو هم کم میشود.
خانمهای باردار معمولا از شکنندگی ناخن و ایجاد شیارهای عرضی در ناخن شکایت میکنند و در مواردی ممکن است ناخن از بستر جدا شود. این تغییرات ناخن نیز به تغییرات هورمونی نسبت داده میشود.
یائسگی و افتادگی پوستبه طور متوسط، هر خانم یائسه، 1/2 درصد از کلاژن بدنش را در سال از دست میدهد. این روند در یکی دو سال اول یائسگی، بیشتر از سالهای بعدی است؛ به طوری که در 5 سال اول یائسگی، کلاژن پوست 20 درصد کاهش مییابد. مطالعات نشان میدهند که مهمترین دلیل خشکی و نازک شدن پوست در سنین بعد از 45 سالگی، یائسگی و کاهش کلاژن است که در مدت کم به صورت خطهایی در نواحی صورت، چانه و گونه بروز میکند. مساله مهم دیگری که در این زمان بروز میکند، کشیدگی پوست در گونه، اطراف پلک، زیر بغل و ناحیه سینه است که در برخی موارد با خارش شدید همراه است.
کاهش فعالیت غدههای چربیساز و غدههایی که مسوولیت تعریق بدن را به عهده دارند نیز در این نواحی باعث زبر و خشن شدن پوست و حتی تغییر رنگ نواحی زیر بغل و کشالههای ران میشود.
عوارض یائسگی تنها به پوست محدود نمیشود. افزایش موهای نرم و کرکی در پیشانی، بالای لبها، اطراف سینه، کم و شکنندهشدن موهای سر و کند شدن روند رشد ناخنها از دیگر تغییراتی است که به دلیل قطع ترشح استروژن و در عوض ترشح هورمون مردانه آندروژن یا به عبارتی عدم تعادل بین هورمونهای مردانه و زنانه در بدن بروز میکند.
منبع:www.salamat.com
بلوغ و جوشهای سرکشمهمترین دردسر پوستی در دوران بلوغ، جوشهای پوستی هستند که احتمال بروز آنها در نوجوانانی که والدینشان مبتلا به جوش بودهاند، بیشتر است. معمولا بروز جوشهای پوستی از سنین بلوغ آغاز میشود و هورمونهای مترشحه بدن در بروز آنها نقش دارند.
آکنه یا جوش جوانی که در سنین بلوغ و پس از بلوغ در جوانان و نوجوانان بروز میکند، دارای شکلهای متفاوتی است و از این لحاظ به دستههای مختلفی تقسیمبندی میشود.
به نظر میرسد بین استعداد خانوادگی و بروز آکنه، رابطهای وجود داشته باشد؛ به طوری که احتمال بروز این ضایعه در افرادی که والدینشان در جوانی مبتلا به جوش بودهاند، بیشتر است.
نوجوانان مبتلا به آکنه (جوش) بیشتر دارای پوست چرب هستند و آب و هوا تاثیر چندانی روی آنها ندارد اما ممکن است در تابستان، بروز آنها به علت عرق کردن زیاد در برخی افراد بیشتر شود. عوامل زیادی میتوانند در بروز جوشهای جوانی موثر باشند. استرس و تغییرات هورمونی ناشی از عادت ماهیانه نیز میتواند زمینهساز آکنه باشد.
بیشتر جوشهای جوانی، خود به خود بهبود مییابند اما نکته مهم آن است که باید از دستکاری و درمان خودسرانه این نوع جوشها بدون توصیههای پزشکان خودداری کرد.
بارداری و طغیان پوستشاید بیشترین تغییرات پوست و مو را بانوان در بحران بارداری احساس کنند. به دلیل تغییرات هورمونی و افزایش تولید ملانین از سلولهای ملانینساز، درجههای مختلفی از تیره شدن پوست در اکثر زنان باردار در فاصله هفتههای اول تا نیمه بارداری مشاهده میشود. این تغییرات در زنانی با پوست تیره، مشهودتر است. مناطقی از بدن که به طور طبیعی تیرهترند، بیشتر دچار این فرآیند میشوند و تیرگی در این نواحی بیشتر دیده میشود؛ به خصوص در نوک سینهها و هاله حاشیه آن، نواحی تناسلی و خط میانی دیواره شکم.
ماسک بارداری یا ملاسما در بیشتر از 70 درصد زنان باردار، به خصوص در آنهایی که پوستی سبزه دارند، در نیمه دوم بارداری به وجود میآید. این ماسک یا تیرگی در نواحی مختلف صورت ظاهر میشود و بیشتر در لب بالا، گونهها، چانه، پیشانی و روی بینی دیده میشود و به دنبال تماس با آفتاب شدت مییابد.
بیشتر زنان در زمان بارداری به درجههایی از پرمویی دچار میشوند که در صورت واضحتر از نواحی دیگر است. این پرمویی در نتیجه تغییرات هورمونی دوران بارداری است و بعد از زایمان از بین میرود. در سر هم موها پرپشتتر میشوند و ریزش طبیعی مو هم کم میشود.
خانمهای باردار معمولا از شکنندگی ناخن و ایجاد شیارهای عرضی در ناخن شکایت میکنند و در مواردی ممکن است ناخن از بستر جدا شود. این تغییرات ناخن نیز به تغییرات هورمونی نسبت داده میشود.
یائسگی و افتادگی پوستبه طور متوسط، هر خانم یائسه، 1/2 درصد از کلاژن بدنش را در سال از دست میدهد. این روند در یکی دو سال اول یائسگی، بیشتر از سالهای بعدی است؛ به طوری که در 5 سال اول یائسگی، کلاژن پوست 20 درصد کاهش مییابد. مطالعات نشان میدهند که مهمترین دلیل خشکی و نازک شدن پوست در سنین بعد از 45 سالگی، یائسگی و کاهش کلاژن است که در مدت کم به صورت خطهایی در نواحی صورت، چانه و گونه بروز میکند. مساله مهم دیگری که در این زمان بروز میکند، کشیدگی پوست در گونه، اطراف پلک، زیر بغل و ناحیه سینه است که در برخی موارد با خارش شدید همراه است.
کاهش فعالیت غدههای چربیساز و غدههایی که مسوولیت تعریق بدن را به عهده دارند نیز در این نواحی باعث زبر و خشن شدن پوست و حتی تغییر رنگ نواحی زیر بغل و کشالههای ران میشود.
عوارض یائسگی تنها به پوست محدود نمیشود. افزایش موهای نرم و کرکی در پیشانی، بالای لبها، اطراف سینه، کم و شکنندهشدن موهای سر و کند شدن روند رشد ناخنها از دیگر تغییراتی است که به دلیل قطع ترشح استروژن و در عوض ترشح هورمون مردانه آندروژن یا به عبارتی عدم تعادل بین هورمونهای مردانه و زنانه در بدن بروز میکند.
منبع:www.salamat.com
ندولهای ریوی چیست؟
ندولهای ریوی چیست؟
ندول ریوی، یک توده کوچک و گرد است که در ریهها رشد میکند. پزشک قادر
است آنها را در عکس قفسه سینه و سیتیاسکن مشاهده کند. ندولها میتوانند کوچکتر
از یک نخود فرنگی باشند، یا به اندازه یک توپ گلف و حتی بزرگتر شوند. این ندولها
معمولا وقتی بیمار به دلایل دیگر مورد بررسی قرار میگیرد کشف میشوند (مثل
عکسبرداری با اشعه X برای تشخیص ذاتالریه).
آیا ندول ریوی به معنی سرطان ریه
است؟
همه ندولها سرطانی نیستند. یک ندول ریه میتواند خوشخیم (غیرسرطانی) و
یا بدخیم (سرطانی یا با امکان سرطانی شدن) باشد. برخی بیماران در معرض خطر ندولهای
بدخیم ریوی هستند. بیمارانی که سیگار میکشند یا قبلا سیگاری بودهاند، افراد بالای
40 سال و سایر افرادی که مبتلا به سایر انواع سرطان هستند در معرض خطر ابتلا به
سرطان ریه هستند.
پزشک چه آزمونهایی انجام میدهد؟
پزشک با مشاهده عکس ریه و سیتیاسکن قفسهسینه، ندولهای ریوی را مورد
بررسی قرار میدهد. او ممکن است عکسهای قدیمی را هم برای بررسی تغییر این ندولها
با عکسهای رادیوگرافی جدید مقایسه کند.
اگر نیاز به اطلاعات بیشتری باشد، پزشک
ممکن است انواع دیگری از اسکن را درخواست نماید.
گاهی پزشک از ندولهای ریوی
نمونهبرداری میکند. در نمونهبرداری، پزشک قسمت اندکی از بافت داخل ریه را
برداشته تا بررسیهای دقیقتر آزمایشگاهی روی آن انجام شود.
چگونه پزشک متوجه میشود ندولی خوشخیم است؟
پزشک از طریق چند سیتیاسکن متوالی ندولها را مورد بررسی قرار میدهد. ممکن است لازم باشد که این اسکنها در 3، 6 و 12 ماه بعد تکرار شود تا او مطمئن شود که این ندولها رشد نکردهاند.
چگونه پزشک متوجه میشود ندولی بدخیم یا در حال تبدیل شدن به یک ندول بدخیم است؟
اگر ندولهای ریوی در حال رشد باشند و یا اگر دچار بدخیمی شده باشند، پزشک ممکن است شما را به متخصص ریه یا متخصص بیماریهای سرطانی ارجاع دهد. پزشک متخصص نیز پس از انجام بررسیهای لازم تشخیص میدهد که آیا این ندول سرطانی است یا خیر.
دردم میچرخد، دکتر!
دردم میچرخد، دکتر!
در گفتوگویی متفاوت با دکتر محمدعلی همتی، روانپزشک و عضو هیات
علمی دانشگاه آزاد اسلامی، نگاهی داشتهایم به اهمیت معاینات فیزیکی و بالینی در
بیماران مبتلا به اختلال اعصاب و روان.
منبع:www.salamat.com
در صورت بروز علایم یک بیماری جسمی در یک فرد مبتلا به اختلال اعصاب و روان، در قدم اول باید به پزشک مراجعه کرد یا به روانپزشک؟
این بستگی دارد به اینکه بیمار در بخش اعصاب و روان بستری باشد یا در خارج بیمارستان. معمولا بیماران بستری توسط روانپزشک معاینه میشوند و در صورت مطرح بودن بیماری بالینی به پزشک ارجاع داده میشوند. اینجا خیلی مهم است که یک روانپزشک با بیماریهای طبی آشنایی داشته باشد ولی بیماران غیربستری معمولا توسط خانواده به اورژانس بیمارستان آورده میشوند و توسط پزشک عمومی یا متخصص ویزیت میشود.چه علایمی به تشخیص بیماری طبی در یک بیمار مبتلا به اختلال روانی کمک میکند؟
2 نکته در علایم بالینی این افراد خیلی مهم است که باید هم روانپزشکان و هم پزشکان به آنها توجه کنند؛ اول اینکه علایم بالینی در بیماران روانی ممکن است متفاوت باشد. به عنوان نمونه در یک بیمار مبتلا به اسکیزوفرنی، آپاندیسیت ممکن است با علایم و نشانههای متفاوتی نسبت به یک فرد عادی بروز کند؛ علایمی که به روشنی و وضوح علایم در بیمار عادی نیست. این تفاوت میتواند به علت ماهیت خود بیماری اسکیزوفرنی باشد؛ مثل کاهش دقت در بیان علایم. گاهی نیز ممکن است این تفاوت به علت مصرف داروها باشد؛ داروهایی که علایم بیماری را مخفی نگه میدارند. نکته دوم این است که گاهی فرد مبتلا به اختلال اعصاب و روان، شکایات مختلف جسمی دارد اما این شکایات ناشی از بیماری روانی او تلقی میشود. زمانی که این شکایات تکرار شوند، معمولا دقت پزشک کاهش مییابد و نسبت به این شکایات بیتوجهی میشود. این بیتوجهی ممکن است به تشخیص دیرهنگام بیماری جدید و جدی فرد منجر شود.در سایر بیماران مبتلا به اختلالات اعصاب و روان، به جز اسکیزوفرنی، چطور؟
در آنها هم ممکن است علایم جسمانی بیشتر یا تکراری باشد. دردهای پراکنده در بیماران افسرده که با تشخیص پزشکی هماهنگ نیستند و با مسیر آناتومیک درد در افراد عادی مرتبط نیستند شایع هستند. بیماران افسرده به اصطلاح میگویند درد مثل باد در بدنم میچرخد و هر روز یک نقطه از بدنم درد میکند. این دردها، منشا پزشکی ندارند و از علایم روانپزشکی هستند. شایعترین دردهای جسمی در بیماران افسرده عبارتند از سردرد، کمردرد و درد اندامها. بیمار افسرده در بیان درد کوتاهی نمیکند؛ بلکه آن را بیشتر بیان میکند. بنابراین خطر پنهان ماندن بیماری کمتر است. زمانی که درد جدیدی ایجاد شد یا الگوی درد تغییر کرد، حتما باید به آن بیشتر دقت کرد.چه خطری ممکن است یک بیمار مبتلا به مشکلات اعصاب و روان را بیشتر از افراد عادی جامعه تهدید کند؟
با پیشرفتهایی که در درمان بیماران حاصل شده، این خطرها کاهش چشمگیری داشتهاند و شیوع زیادی ندارند ولی بلع اجسام غیرقابلبلع یا فرو کردن اجسامی نظیر سوزن به بدن و نظایر آنها، فقط در بیماران اسکیزوفرنی که پسرفت شدیدی داشتهاند یا تحت درمان مناسب قرار نگرفتهاند، دیده میشود. معمولا این مشکلات به دنبال هذیانهایی است که بیمار دارد و باید بیماری اصلی کنترل شود. در غیر این صورت، اقداماتی نظیر جراحی فایدهای ندارد و هذیان برجامانده مشکلساز خواهد شد.در نگهداری از این بیماران برای پیشگیری یا درمان سریع بیماریهای طبی چه نکاتی حایز اهمیت است؟
امروزه خیلی از بیماران در منزل نگهداری میشوند. ترخیص سریع بیماران پس از دریافت درمانهای لازم، طی مرحله حاد بیماری و حضور آنها در اجتماع و کنار خانواده کمک بزرگی به بهبودی آنها میکند. اطرافیان باید شناخت کافی از ماهیت بیماری داشته باشند و به این نکته دقت کنند که درمان این بیماران طولانیمدت است. باید به صورت مرتب به روانپزشک مراجعه کنند تا در صورت بروز یک علامت جدید طبی یا روانی به سرعت بررسی شوند. باید در مصرف داروها دقت کافی داشته باشند. گاهی عدم استفاده صحیح و کافی از داروها به عود یا تشدید هذیانهای آنها منجر میشود.اما همانطور که خودتان هم اشاره کردید، گاهی ممکن است بیمار روانی علایم غیرواقعی را بروز دهد یا به نوعی تمارض کند. آنوقت باید چهکار کرد؟
واقعیت این است که در برخی از بیماران، آستانه درد بالاتر است؛ یعنی آنها درد را کمتر احساس میکنند یا براساس تفکر خاصی به این باور میرسند که باید درد را تحمل کنند یا ممکن است توهمهای شنوایی خاصی داشته باشند که آنها را از شکایت به خاطر درد برحذر میدارد. از سوی دیگر، برخی آستانه درد پایینتری دارند یا درد را به صورت اغراقآمیز بیان میکنند یا علایم غیرواقعی بروز میدهند که به 3 گروه آنها اشاره میکنم؛ گروه اول که دچار اختلال تبدیلی هستند، علایم جسمانیسازی ناشی از یک تعارض درونی و یک بیماری روانی را نشان میدهند. گروه دیگر که اختلال ساختگی دارند، یک بیماری خاص را تقلید میکنند. امروز، علایم سنگ کلیه یا آپاندیسیت را تقلید میکنند و فردا ممکن است بیماری دیگری را تقلید کنند. این افراد معمولا اطلاعات پزشکی خوبی هم دارند. ممکن است با اقداماتی نظیر گرم کردن دماسنج، چراغ یا چکاندن چند قطره خون در نمونه ادرار، پزشک را به تشخیص اشتباه انداختهاند و حتی به جراحی وادار کنند. این افراد احساس نیاز به مراقبتهای پزشکی دارند؛ بدون اینکه دلیل آن را بدانند. گروه سوم، افرادی هستند که تمارض میکنند. این افراد هیچگونه دردی ندارند ولی برای فرار از مسوولیت یا معاف شدن از انجام کاری، تظاهر به بیماری میکنند؛ نظیر دانشجویی که برای غیبت از محل تحصیل دلیلتراشی میکند یا کارمندی که برای دریافت مزایای از کارافتادگی، دست به تمارض میزند.در مواجهه با این افراد باید چه برخوردی داشته باشیم؟ توجه یا بیتوجهی؟
درباره گروه سوم که تمارض میکنند، باید بگویم که مسلما باید آنها را طرد کرد. در مورد بیماران مبتلا به اختلال ساختگی، تشخیص مشکل است. آنها معمولا مراجعات مکرر به مراکز درمانی دارند و معمولا تشخیص داده نمیشوند؛ مگر اینکه توسط فردی مجددا ویزیت شوند. آنها بدون اینکه منتظر دریافت درمان یا حتی عکسالعمل خاصی باشند، پس از شناسایی و تشخیص، از دریافت مراقبت پزشکی صرفنظر کرده و به مرکز دیگری مراجعه میکنند. به هر حال، این افراد همه باید جهت درمان اختلال ساختگی به روانپزشک ارجاع داده شوند و درواقع به شکایت جسمانی آنها نباید توجهی کرد. عمده مشکل در مورد بیماران مبتلا به اختلال تبدیلی است. خیلی وقتها با این بیماران برخورد بدی صورت میگیرد. این افراد تعارضی دارند که ممکن است مجددا تکرار شود و در نتیجه، بیمار دوباره مراجعه کند. برخی اوقات درمانهای ساختگی و دارونماها باعث تسکین موقت درد میشوند ولی به دلیل اینکه تعارض اصلی همچنان پابرجاست، مشکل عود خواهد کرد. در این افراد باید تعارض برطرف شود و نیاز ثانویه هم برطرف شود.ممکن است درباره نیاز ثانویه یک مثال بزنید؟
بهعنوان نمونه، دختر نوجوانی که با خانواده خود دچار مشکلاتی شده یا به دلیل عدم توجه خانواده دچار تعارض شده و نمیتواند مشکلش را حل کند، ممکن است این علایم جسمانی را بهصورت ناخودآگاه بروز دهد تا به اورژانس و مرکز درمانی مراجعه کند و مورد توجه بیشتر خانواده قرار گیرد. این توجه بیشتر همان نیاز ثانویه (Secondary gain) است. در صورت تکرار این حالت باید بیمار از خانواده جدا شود تا هم تعارض درونیاش با رواندرمانی، درمان شود و هم نیاز ثانویه از بین برود.نکته دیگری هم در این بحث باقی مانده که بخواهید به آن اشاره کنید؟
فقط اینکه خانوادههای بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی و بیماران دیگر مبتلا به اختلالات اعصاب و روان توجه کنند که علایم بیماریهای طبی در این بیماران با افراد عادی یکسان نیست. پس خانواده باید تشخیص اینکه علایم طبی در مورد این بیماران چقدر اهمیت دارد را به پزشک واگذار کنند.منبع:www.salamat.com
اختلال نعوظ آقایان؛ چرا و به چه علت؟
اختلال نعوظ آقایان؛ چرا و به چه علت؟
یکی از انواع اختلالات جنسی در مردان، اختلال نعوظ است. 2 دهه قبل،
بیش از 80 درصد موارد اختلال نعوظ در مردان را به عوامل روحیروانی نسبت میدادند.
ولی اکنون با پیشرفت علم و روشهای تشخیصی، در بیش از 80 درصد موارد، با انجام
روشهای تشخیصی مورد نیاز بیمار میتوان یک علت عضوی برای اختلال نعوظ پیدا کرد.
وقتی مردی از اختلال نعوظ رنج میبرد، 3 علت بزرگ میتواند داشته باشد:
خود علل عضوی یا ارگانیک به 2 دسته بزرگ تقسیم میشوند که عبارتند از: هورمونی (مانند افرادی که بیماری غدد درونریز مثل تیرویید یا هیپوفیز دارند) و عروقی (مانند افرادی که دچار شکستگی لگن همراه با ضایعات عروقی میشوند یا افرادی که میزان چربی خون آنها خیلی بالاست).خلاصه، اختلالات جنسی انواع مختلفی دارند و بدون تشخیص دقیق، نباید فردی تحت درمان قرار گیرد و تشخیص دقیق نیز نیازمند استفاده صحیح و مناسب از اقدامات پاراکلینیک است.
منبع:www.salamat.com
• علت عضوی:
یعنی فرآیند خاصی در بدن مرد سبب اختلال نعوظ شده است؛ به عنوان نمونه، بیماری قند یا دیابت میتواند سبب اختلال عروقی و در نتیجه، ناتوانی جنسی مردان شود. یکی از علل شایع اختلال نعوظ مردان، همین بیماری قند است.• علت عصبی:
این گروه از اختلالات نعوظ در مردان که منشا عصبی دارند، در اصطلاح علمی، نوروژنیک نامیده میشوند؛ مانند فردی که دچار آسیب نخاعی (مثلا قطع نخاع) شده یا فردی که دچار بیماری اماس است.• علت روانی:
این گروه سوم از اختلالات نعوظ در مردان که منشا روانی دارند، در اصطلاح علمی، سایکوژنیک نامیده میشوند؛ مانند بیماری افسردگی که در این افراد، میزان شیوع اختلالات جنسی بهطور قابل توجهی بیشتر از جمعیت عادی است.خود علل عضوی یا ارگانیک به 2 دسته بزرگ تقسیم میشوند که عبارتند از: هورمونی (مانند افرادی که بیماری غدد درونریز مثل تیرویید یا هیپوفیز دارند) و عروقی (مانند افرادی که دچار شکستگی لگن همراه با ضایعات عروقی میشوند یا افرادی که میزان چربی خون آنها خیلی بالاست).خلاصه، اختلالات جنسی انواع مختلفی دارند و بدون تشخیص دقیق، نباید فردی تحت درمان قرار گیرد و تشخیص دقیق نیز نیازمند استفاده صحیح و مناسب از اقدامات پاراکلینیک است.
منبع:www.salamat.com
مشکل جنسی یکپنجم زنان
مشکل جنسی یکپنجم زنان
دیسپارونیا یا مقاربت دردناک، عارضهای است که زنان را گرفتار
میکند. در اغلب موارد علل مقاربت دردناک، حتی اگر مدتها طول کشیده باشد، قابل
برطرف کردن هستند اما ممکن است پس از اینکه علت اولیه بیماری برطرف شد، فرد با توجه
به تجربیات قبلی، همچنان احساس درد کند.
این عارضه، عارضهای شایع است و تا یکپنجم زنان ممکن است زمانی در طول زندگیشان دچار آن شوند. دانستن 10 نکته زیر درباره دیسپارونیا میتواند به مواجهه بهتر شما با این بیماری کمک کند.
1. در زندگی مشترک، رابطه زناشویی برای همه زنان در همه اوقات لذتبخش و بدون درد نیست. در واقع بسیاری از زنان در نقطهای از زندگیشان به دلایل بسیار معمولی ممکن است آمیزش دردناک را تجربه کنند. اصطلاح پزشکی که برای این عارضه بهکار میرود، «دیسپارونیا» است که به این صورت تعریف میشود: «داشتن درد تناسلی مداوم یا عودکننده که درست پیش از رابطه زناشویی، حین یا پس از آن رخ میدهد و باعث ناراحتی فرد میشود.»
2. آمیزش دردناک ممکن است شدت یا مکانهای متفاوتی داشته باشد، از جمله: احساس درد حتی هنگام گذاشتن تامپون، احساس درد تنها هنگام آمیزش در شرایطی خاص، درد جدید پس از دوره قبلی رابطه زناشویی بدون درد، درد سطحی (در دهانه ورودی دستگاه تناسلی)، درد عمیق در دستگاه تناسلی هنگام آمیزش، احساس سوزش یا درد مبهم. اما اغلب زنان مبتلا به دیسپارونیا از درد سطحی هنگام رابطه زناشویی شکایت میکنند.
3. علل آمیزش درناک بر حسب محل احساس درد و سطحی یا عمقی بودن درد، متفاوت است. درد سطحی به علل متفاوتی ممکن است رخ دهد؛ از جمله:
• نرمشدگی ناکافی: این عارضه اغلب به علت نوازش ناکافی پیش از رابطه زناشویی است. همچنین بهطور شایعی پس از یائسگی، پس از زایمان یا هنگام شیردهی به علت افت هورمون استروژن ممکن است نرمشدگی واژن به میزان کافی ایجاد نشود.
برخی از داروها که میل یا برانگیختگی جنسی را مهار میکنند، میتوانند نرمشدگی واژن را نیز کم کنند و به رابطه زناشویی دردناک منتهی شوند؛ از جمله آنها میتوان به برخی داروهای ضدافسردگی، داروهای ضدفشار خون، داروهای آنتیهیستامین (ضدحساسیت) و نیز برخی قرصهای پیشگیری از بارداری اشاره کرد.
• آسیب، تحریک، ضربه: آسیبها و جراحتهای ناشی از حوادث، جراحی لگن، اپیزیوتومی یا ناهنجاریهای مادرزادی.
• التهاب، عفونت یا اختلال پوستی: عفونت در ناحیه تناسلی یا مجاری ادراری میتواند آمیزش را دردناک کند. اگزما یا سایر مشکلات پوستی ناحیه تناسلی نیز میتواند این عارضه را ایجاد کند.
• واکنش به فرآوردههای پیشگیری از بارداری: حساسیت به فومها، ژلها یا لاتکس ممکن است در زنان رخ دهد. همچنین اگر وسایل پیشگیری از بارداری دیافراگم یا کلاهک گردن رحم درست اندازه نشده باشد، میتواند درد بهوجود بیاورد.
• واژینیسموس: انقباض و گرفتگی غیرارادی عضلات دیواره واژن.
• وستیبولیت: این عارضه که علت آن دقیقا معلوم نیست به صورت احساس سوزش یا مورمور شدن در مدخل واژن بروز میکند.
4. درد عمیق معمولا در برخی از وضعیتهای بدنی هنگام آمیزش شدیدتر میشود. برخی علل احساس درد عمیق دیسپارونیا عبارتند از:
• بیماریها: فهرست طویلی از بیماریها شامل آندومتریوز، بیماری التهابی لگن، افتادگی رحم، رحم به عقب برگشته، فیبرومهای رحم، التهاب مثانه، نشانگان روده تحریکپذیر، همورویید یا بواسیر و کیستها تخمدانی ممکن است درد عمیق هنگام آمیزش ایجاد کنند.
• عفونتها: هر عفونتی در گردن رحم، رحم یا لولههای رحم ممکن است باعث درد عمیق شود.
• درمانهای جراحی و دارویی: جوشگاههای به جا مانده از جراحیهایی که در ناحیه لگن انجام شدهاند (از جمله رحمبرداری) گاهی ممکن است باعث مقاربت دردناک شوند. بهعلاوه درمانهای سرطان شامل پرتوتابی و شیمیدرمانی باعث تغییراتی در بافتها میشوند که رابطه زناشویی را دردناک میکنند.
5. عواطف عمیقا بر رابطه زناشویی تأثیر میگذارند و ممکن است در هر نوع درد جنسی نقشی داشته باشند. از جمله عوامل عاطفی موثر در آمیزش دردناک عبارتند از:
• مشکلات روانی: اضطراب، افسردگی، نگرانی در مورد ظاهر جسمی، ترس از صمیمیت و نزدیکی یا مشکلات در روابط زن و شوهر ممکن است با کاهش میزان برانگیختگی جنسی در زن باعث ناراحتی یا درد هنگام رابطه زناشویی شود.
• استرس: عضلات کف لگن شما بسیار به استرس حساس هستند. بنابراین استرس میتواند به آمیزش دردناک بینجامد.
• سابقه سوءاستفاده جنسی: اغلب زنان مبتلا به مقاربت دردناک سابقه سوءاستفاده جنسی ندارند اما اگر زنی چنین سابقهای داشته باشد، این واقعه ممکن است در تشدید این عارضه نقش داشته باشد.
6. پزشکان معمولا برای تشخیص علت زمینهساز درد شما اقدامات زیر را انجام میدهند:
• بررسی سابقه پزشکی: پزشک برای حل این مشکل سابقه پزشکی کاملی را از شما خواهد خواست؛ از جمله زمان شروع درد، مکان درد، شدت درد، ارتباط درد با وضعیتهای متفاوت بدن، سوابق جراحی و زایمانها.
• معاینه لگنی: پزشک حین معاینه لگنی نشانههای تحریک پوستی، عفونت و مشکلات آناتومیک (بدنی) را بررسی خواهد کرد. پزشکتان ممکن است در معاینه دستگاه تناسلی و عضلات لگن از شما بخواهد که محل درد را مشخص کنید و همچنین ممکن است برای معاینه از اسپکولوم استفاده کند یا از سونوگرافی و لاپاروسکوپی (یک عمل جراحی که در آن یک وسیله دوربیندار باریک به نام لاپاروسکوپ به درون حفره شکم یا لگن فرستاده میشود) برای دیدن اندامهای لگنی کمک بگیرد.
7. در گذشته، دیسپارونیا را عمدتا یک مشکل روانی میدانستند که نیاز به رواندرمانی دارد. اما امروزه این دیدگاه را کنار گذاشتهاند. پژوهشگران، بسیاری از علل آمیزش دردناک را شناختهاند و توصیه آنها درمانی همهجانبه و فراگیر است. درمانی که پزشک انجام میدهد بستگی به علت زمینهساز درد دارد. بیمار و همسرش ممکن است بتوانند با ایجاد چند تغییر ساده در رابطه زناشویی، درد را به حداقل برسانند؛ تغییراتی مانند موارد زیر:
• همکلامی با همسر: در مورد احساسات بد و خوبتان با همسرتان صحبت کنید؛ مثلا اگر احساس میکنید باید آمیزش آرامترباشد، حتما باید به همسرتان بگویید. اگر در وضعیت بدنی خاصی هنگام آمیزش احساس درد میکنید، ممکن است با تغییر دادن آن و امتحان وضعیتهای دیگر دردتان کاهش پیدا کند. ضمن اینکه نوازش طولانیتر پیش از آمیزش نیز به تحریک نرمشدگی طبیعی واژن کمک میکند.
• استفاده از نرمکنندهها: نرمکنندههای موجود در بازار شامل نرمکنندههای با پایه آب یا با پایه سیلیکون ممکن است رابطه زناشویی را برای شما راحتتر کند. در برخی از زنان نرمکنندههای حاوی گلیسیرین ممکن است زمینهساز عفونت قارچی شود. بنابراین هنگام خرید این نرمکنندهها به اجزای آنها روی برچسبشان دقت کنید و از پزشکتان در این مورد سوال کنید.
8. اگر عفونت یا یک عارضه پزشکی خاصی باعث درد شده باشد، درمان آن ممکن است دیسپارونیا را برطرف کند. اگر مصرف دارویی باعث بروز مشکل در نرمشدگی واژن شده باشد، کنار گذاشتن آن میتواند مشکل را حل کند. در اغلب زنان پس از سن یائسگی، دیسپارونیا ناشی از مقدار ناکافی نرمشدگی واژن به علت افت میزان هورمون جنسی استروژن است. در این موارد، استفاده از کرمها یا شیافهای واژنی این هورمون با تجویز پزشک ممکن است مشکل را برطرف کند.
9. در شیوه درمانی «حساسیتزدایی»، شما میآموزید چگونه با انجام تمریناتی برای شل کردن واژن، دردتان را کاهش دهید. پزشک ممکن است انجام ورزشهای کف لگن (تمرینات کگل) یا سایر تمرینات را برای کاهش دردتان توصیه کند. اگر برای مدتی طولانی حین رابطه زناشویی احساس درد کرده باشید، ممکن است حتی پس از درمان و رفع علت درد، نسبت به تحریکات جنسی پاسخ عاطفی منفی نشان دهید.
اگر به علت آمیزش دردناک، شما و همسرتان از صمیمیت جنسی پرهیز کرده باشید، ممکن است نیاز به بهبود ارتباطتان داشته باشید. صحبت کردن با یک مشاور یا متخصص میتواند به حل این مشکلات کمک کند.
10. و بالاخره اینکه برخی تغییرات در عادات بهداشتیتان میتوان درد و ناراحتی شما هنگام رابطه زناشویی را به حداقل برساند. از شستوشودهندههای معطری مانند شامپوهای بدن و ژلهای دوش در ناحیه تناسلی استفاده نکنید. این فرآوردهها ممکن است باعث تحریک ناحیه تناسلی و مختلکردن نرمشدگی طبیعی آن شوند؛ بهخصوص اگر بیش از حد مصرف شوند. از دوش واژینال هم پرهیز کنید.
نظر متخصص/ دکتر شیرین نیرومنش، متخصص زنان و زایمان، فوقتخصص پریتانولوژی
تنگی پرده بکارت یکی از مسایلی است که خانمها را به سمت تجربه دردناک هنگام رابطه زناشویی میکشاند. تاکید ما و توصیه به اینکه حتما همه خانمها قبل از ازدواج و عقد برای مشاوره و معاینه به متخصص زنان مراجعه کنند تا تحت معاینه قرار گیرند، در اینجا باز هم نمود پیدا میکند. من توصیه میکنم که همه دخترخانمها این توصیه را جدی بگیرند. در معاینه، نوع پرده بکارت فرد مشخص و برخی مشکلات احتمالی دستگاه تناسلی که میتواند مشکلساز شود، شناخته و درمان میشوند. امکان دارد نوع پرده بکارت حلقوی باشد و پس از تماس جنسی هیچ خونریزیای از آن دیده نشود. چه بسیار خانوادههایی که تنها به دلیل همین مورد، دچار کشمکشهایی میشوند و آرزو میکنند ای کاش توصیههای ما را جدی میگرفتند و قبل از عقد، گواهی سلامت تناسلی دریافت میکردند. گذشته از این مورد چه بسیارند خانمهایی که تا سالها از مشکل واژینیسموس خود بیاطلاع میمانند و به دلیل شرم و حیا از بیان این مشکل به پزشک با این ناراحتی زندگی میکنند. متاسفانه گاهی خانمهایی مراجعه میکنند که رابطه زناشوییشان سرد شده و هیچ لذتی از رابطه جنسی نبردهاند و گاهی تا مرز طلاق پیش رفتهاند. پس میتوان تاکید دوباره کرد که بسیاری از مشکلات را میتوان با یک معاینه ساده حل کرد.
مشکل دوم، وستیبولیت یا همان التهاب و تورم در قسمت تناسلی است. این تورم به راحتی با معاینه تشخیص داده و درمان میشود.
مشکل سوم، آندومتریوز است. در این حالت نقاط متعددی داخل لگن هستند که هنگام قاعدگی دچار خونریزی میشوند. دردهای لگنی، احتمال نازایی و امکان مقاربتهای دردناک و درد شدید لگن هنگام تماس جنسی در این افراد دیده میشود.
مشکل چهارم، واژینیسموس است. در این مشکل، خانمها بهخاطر آنچه از تجربیات بد و غیرواقعی شنیدهاند یا ترسهایی که دلایل مختلف دارند، هنگام تماس دست پزشک یا ماما با ناحیه تناسلیشان هنگام معاینه یا هنگام رابطه زناشویی، همه عضلات ورودی مدخل را منقبض میکنند و این اسپاسم شدید مانع برقراری رابطه میشود. حتی ما پزشکان هم برای معاینه این افراد با مشکل مواجه میشویم. بالا بردن آگاهی این خانمها و اطمینان دادن به اینکه خطری متوجهشان نیست بهعلاوه تجویز داروهای بیحسکننده و حتی تزریق بوتاکس (همان دارویی که برای رفع چینوچروک تزریق میشود) در قسمت پرینه میتواند به شل شدن عضلات آن ناحیه منجر شود و زوجین میتوانند رابطه زناشویی لذتبخش و سالمی را تجربه کنند.
منبع:www.salamat.com
این عارضه، عارضهای شایع است و تا یکپنجم زنان ممکن است زمانی در طول زندگیشان دچار آن شوند. دانستن 10 نکته زیر درباره دیسپارونیا میتواند به مواجهه بهتر شما با این بیماری کمک کند.
1. در زندگی مشترک، رابطه زناشویی برای همه زنان در همه اوقات لذتبخش و بدون درد نیست. در واقع بسیاری از زنان در نقطهای از زندگیشان به دلایل بسیار معمولی ممکن است آمیزش دردناک را تجربه کنند. اصطلاح پزشکی که برای این عارضه بهکار میرود، «دیسپارونیا» است که به این صورت تعریف میشود: «داشتن درد تناسلی مداوم یا عودکننده که درست پیش از رابطه زناشویی، حین یا پس از آن رخ میدهد و باعث ناراحتی فرد میشود.»
2. آمیزش دردناک ممکن است شدت یا مکانهای متفاوتی داشته باشد، از جمله: احساس درد حتی هنگام گذاشتن تامپون، احساس درد تنها هنگام آمیزش در شرایطی خاص، درد جدید پس از دوره قبلی رابطه زناشویی بدون درد، درد سطحی (در دهانه ورودی دستگاه تناسلی)، درد عمیق در دستگاه تناسلی هنگام آمیزش، احساس سوزش یا درد مبهم. اما اغلب زنان مبتلا به دیسپارونیا از درد سطحی هنگام رابطه زناشویی شکایت میکنند.
3. علل آمیزش درناک بر حسب محل احساس درد و سطحی یا عمقی بودن درد، متفاوت است. درد سطحی به علل متفاوتی ممکن است رخ دهد؛ از جمله:
• نرمشدگی ناکافی: این عارضه اغلب به علت نوازش ناکافی پیش از رابطه زناشویی است. همچنین بهطور شایعی پس از یائسگی، پس از زایمان یا هنگام شیردهی به علت افت هورمون استروژن ممکن است نرمشدگی واژن به میزان کافی ایجاد نشود.
برخی از داروها که میل یا برانگیختگی جنسی را مهار میکنند، میتوانند نرمشدگی واژن را نیز کم کنند و به رابطه زناشویی دردناک منتهی شوند؛ از جمله آنها میتوان به برخی داروهای ضدافسردگی، داروهای ضدفشار خون، داروهای آنتیهیستامین (ضدحساسیت) و نیز برخی قرصهای پیشگیری از بارداری اشاره کرد.
• آسیب، تحریک، ضربه: آسیبها و جراحتهای ناشی از حوادث، جراحی لگن، اپیزیوتومی یا ناهنجاریهای مادرزادی.
• التهاب، عفونت یا اختلال پوستی: عفونت در ناحیه تناسلی یا مجاری ادراری میتواند آمیزش را دردناک کند. اگزما یا سایر مشکلات پوستی ناحیه تناسلی نیز میتواند این عارضه را ایجاد کند.
• واکنش به فرآوردههای پیشگیری از بارداری: حساسیت به فومها، ژلها یا لاتکس ممکن است در زنان رخ دهد. همچنین اگر وسایل پیشگیری از بارداری دیافراگم یا کلاهک گردن رحم درست اندازه نشده باشد، میتواند درد بهوجود بیاورد.
• واژینیسموس: انقباض و گرفتگی غیرارادی عضلات دیواره واژن.
• وستیبولیت: این عارضه که علت آن دقیقا معلوم نیست به صورت احساس سوزش یا مورمور شدن در مدخل واژن بروز میکند.
4. درد عمیق معمولا در برخی از وضعیتهای بدنی هنگام آمیزش شدیدتر میشود. برخی علل احساس درد عمیق دیسپارونیا عبارتند از:
• بیماریها: فهرست طویلی از بیماریها شامل آندومتریوز، بیماری التهابی لگن، افتادگی رحم، رحم به عقب برگشته، فیبرومهای رحم، التهاب مثانه، نشانگان روده تحریکپذیر، همورویید یا بواسیر و کیستها تخمدانی ممکن است درد عمیق هنگام آمیزش ایجاد کنند.
• عفونتها: هر عفونتی در گردن رحم، رحم یا لولههای رحم ممکن است باعث درد عمیق شود.
• درمانهای جراحی و دارویی: جوشگاههای به جا مانده از جراحیهایی که در ناحیه لگن انجام شدهاند (از جمله رحمبرداری) گاهی ممکن است باعث مقاربت دردناک شوند. بهعلاوه درمانهای سرطان شامل پرتوتابی و شیمیدرمانی باعث تغییراتی در بافتها میشوند که رابطه زناشویی را دردناک میکنند.
5. عواطف عمیقا بر رابطه زناشویی تأثیر میگذارند و ممکن است در هر نوع درد جنسی نقشی داشته باشند. از جمله عوامل عاطفی موثر در آمیزش دردناک عبارتند از:
• مشکلات روانی: اضطراب، افسردگی، نگرانی در مورد ظاهر جسمی، ترس از صمیمیت و نزدیکی یا مشکلات در روابط زن و شوهر ممکن است با کاهش میزان برانگیختگی جنسی در زن باعث ناراحتی یا درد هنگام رابطه زناشویی شود.
• استرس: عضلات کف لگن شما بسیار به استرس حساس هستند. بنابراین استرس میتواند به آمیزش دردناک بینجامد.
• سابقه سوءاستفاده جنسی: اغلب زنان مبتلا به مقاربت دردناک سابقه سوءاستفاده جنسی ندارند اما اگر زنی چنین سابقهای داشته باشد، این واقعه ممکن است در تشدید این عارضه نقش داشته باشد.
6. پزشکان معمولا برای تشخیص علت زمینهساز درد شما اقدامات زیر را انجام میدهند:
• بررسی سابقه پزشکی: پزشک برای حل این مشکل سابقه پزشکی کاملی را از شما خواهد خواست؛ از جمله زمان شروع درد، مکان درد، شدت درد، ارتباط درد با وضعیتهای متفاوت بدن، سوابق جراحی و زایمانها.
• معاینه لگنی: پزشک حین معاینه لگنی نشانههای تحریک پوستی، عفونت و مشکلات آناتومیک (بدنی) را بررسی خواهد کرد. پزشکتان ممکن است در معاینه دستگاه تناسلی و عضلات لگن از شما بخواهد که محل درد را مشخص کنید و همچنین ممکن است برای معاینه از اسپکولوم استفاده کند یا از سونوگرافی و لاپاروسکوپی (یک عمل جراحی که در آن یک وسیله دوربیندار باریک به نام لاپاروسکوپ به درون حفره شکم یا لگن فرستاده میشود) برای دیدن اندامهای لگنی کمک بگیرد.
7. در گذشته، دیسپارونیا را عمدتا یک مشکل روانی میدانستند که نیاز به رواندرمانی دارد. اما امروزه این دیدگاه را کنار گذاشتهاند. پژوهشگران، بسیاری از علل آمیزش دردناک را شناختهاند و توصیه آنها درمانی همهجانبه و فراگیر است. درمانی که پزشک انجام میدهد بستگی به علت زمینهساز درد دارد. بیمار و همسرش ممکن است بتوانند با ایجاد چند تغییر ساده در رابطه زناشویی، درد را به حداقل برسانند؛ تغییراتی مانند موارد زیر:
• همکلامی با همسر: در مورد احساسات بد و خوبتان با همسرتان صحبت کنید؛ مثلا اگر احساس میکنید باید آمیزش آرامترباشد، حتما باید به همسرتان بگویید. اگر در وضعیت بدنی خاصی هنگام آمیزش احساس درد میکنید، ممکن است با تغییر دادن آن و امتحان وضعیتهای دیگر دردتان کاهش پیدا کند. ضمن اینکه نوازش طولانیتر پیش از آمیزش نیز به تحریک نرمشدگی طبیعی واژن کمک میکند.
• استفاده از نرمکنندهها: نرمکنندههای موجود در بازار شامل نرمکنندههای با پایه آب یا با پایه سیلیکون ممکن است رابطه زناشویی را برای شما راحتتر کند. در برخی از زنان نرمکنندههای حاوی گلیسیرین ممکن است زمینهساز عفونت قارچی شود. بنابراین هنگام خرید این نرمکنندهها به اجزای آنها روی برچسبشان دقت کنید و از پزشکتان در این مورد سوال کنید.
8. اگر عفونت یا یک عارضه پزشکی خاصی باعث درد شده باشد، درمان آن ممکن است دیسپارونیا را برطرف کند. اگر مصرف دارویی باعث بروز مشکل در نرمشدگی واژن شده باشد، کنار گذاشتن آن میتواند مشکل را حل کند. در اغلب زنان پس از سن یائسگی، دیسپارونیا ناشی از مقدار ناکافی نرمشدگی واژن به علت افت میزان هورمون جنسی استروژن است. در این موارد، استفاده از کرمها یا شیافهای واژنی این هورمون با تجویز پزشک ممکن است مشکل را برطرف کند.
9. در شیوه درمانی «حساسیتزدایی»، شما میآموزید چگونه با انجام تمریناتی برای شل کردن واژن، دردتان را کاهش دهید. پزشک ممکن است انجام ورزشهای کف لگن (تمرینات کگل) یا سایر تمرینات را برای کاهش دردتان توصیه کند. اگر برای مدتی طولانی حین رابطه زناشویی احساس درد کرده باشید، ممکن است حتی پس از درمان و رفع علت درد، نسبت به تحریکات جنسی پاسخ عاطفی منفی نشان دهید.
اگر به علت آمیزش دردناک، شما و همسرتان از صمیمیت جنسی پرهیز کرده باشید، ممکن است نیاز به بهبود ارتباطتان داشته باشید. صحبت کردن با یک مشاور یا متخصص میتواند به حل این مشکلات کمک کند.
10. و بالاخره اینکه برخی تغییرات در عادات بهداشتیتان میتوان درد و ناراحتی شما هنگام رابطه زناشویی را به حداقل برساند. از شستوشودهندههای معطری مانند شامپوهای بدن و ژلهای دوش در ناحیه تناسلی استفاده نکنید. این فرآوردهها ممکن است باعث تحریک ناحیه تناسلی و مختلکردن نرمشدگی طبیعی آن شوند؛ بهخصوص اگر بیش از حد مصرف شوند. از دوش واژینال هم پرهیز کنید.
نظر متخصص/ دکتر شیرین نیرومنش، متخصص زنان و زایمان، فوقتخصص پریتانولوژی
علل و راهحل رابطه زناشویی دردناک
مقاربت دردناک یکی از شکایات شایع خانمهایی است که در اوایل ازدواجشان به متخصص زنان و زایمان مراجعه میکنند. دلایل مختلفی برای چنین تجربه دردناکی وجود دارد که به برخی از آنها و راهحلهایش اشاره میکنم.تنگی پرده بکارت یکی از مسایلی است که خانمها را به سمت تجربه دردناک هنگام رابطه زناشویی میکشاند. تاکید ما و توصیه به اینکه حتما همه خانمها قبل از ازدواج و عقد برای مشاوره و معاینه به متخصص زنان مراجعه کنند تا تحت معاینه قرار گیرند، در اینجا باز هم نمود پیدا میکند. من توصیه میکنم که همه دخترخانمها این توصیه را جدی بگیرند. در معاینه، نوع پرده بکارت فرد مشخص و برخی مشکلات احتمالی دستگاه تناسلی که میتواند مشکلساز شود، شناخته و درمان میشوند. امکان دارد نوع پرده بکارت حلقوی باشد و پس از تماس جنسی هیچ خونریزیای از آن دیده نشود. چه بسیار خانوادههایی که تنها به دلیل همین مورد، دچار کشمکشهایی میشوند و آرزو میکنند ای کاش توصیههای ما را جدی میگرفتند و قبل از عقد، گواهی سلامت تناسلی دریافت میکردند. گذشته از این مورد چه بسیارند خانمهایی که تا سالها از مشکل واژینیسموس خود بیاطلاع میمانند و به دلیل شرم و حیا از بیان این مشکل به پزشک با این ناراحتی زندگی میکنند. متاسفانه گاهی خانمهایی مراجعه میکنند که رابطه زناشوییشان سرد شده و هیچ لذتی از رابطه جنسی نبردهاند و گاهی تا مرز طلاق پیش رفتهاند. پس میتوان تاکید دوباره کرد که بسیاری از مشکلات را میتوان با یک معاینه ساده حل کرد.
مشکل دوم، وستیبولیت یا همان التهاب و تورم در قسمت تناسلی است. این تورم به راحتی با معاینه تشخیص داده و درمان میشود.
مشکل سوم، آندومتریوز است. در این حالت نقاط متعددی داخل لگن هستند که هنگام قاعدگی دچار خونریزی میشوند. دردهای لگنی، احتمال نازایی و امکان مقاربتهای دردناک و درد شدید لگن هنگام تماس جنسی در این افراد دیده میشود.
مشکل چهارم، واژینیسموس است. در این مشکل، خانمها بهخاطر آنچه از تجربیات بد و غیرواقعی شنیدهاند یا ترسهایی که دلایل مختلف دارند، هنگام تماس دست پزشک یا ماما با ناحیه تناسلیشان هنگام معاینه یا هنگام رابطه زناشویی، همه عضلات ورودی مدخل را منقبض میکنند و این اسپاسم شدید مانع برقراری رابطه میشود. حتی ما پزشکان هم برای معاینه این افراد با مشکل مواجه میشویم. بالا بردن آگاهی این خانمها و اطمینان دادن به اینکه خطری متوجهشان نیست بهعلاوه تجویز داروهای بیحسکننده و حتی تزریق بوتاکس (همان دارویی که برای رفع چینوچروک تزریق میشود) در قسمت پرینه میتواند به شل شدن عضلات آن ناحیه منجر شود و زوجین میتوانند رابطه زناشویی لذتبخش و سالمی را تجربه کنند.
منبع:www.salamat.com