آلبومینوری
آلبومینوری
معنای لغوی آلبومینوری یعنی وجود آلبومین بالا در ادرار. این مشکل یکی از عوارض
بیماری مرموز دیابت است.
بیماران دیابتی حدود 3 تا 5 سال پس از شروع بیماریشان
امکان دارد دچار عوارض کلیوی دیابت شوند. البته این عوارض کلیوی فقط در 40 درصد از
بیماران ایجاد میشود و آن هم در کسانی که کنترلی روی قندخونشان ندارند. در مرحله
اول بروز این عوارض کلیوی، آلبومین که نوعی پروتئین است در ادرار دیده میشود و این
افزایش دفع آلبومین در مراحل ابتدایی کار بسیار جزیی است و در حد 30 تا 300
میلیگرم در ادرار بیست و چهار ساعته وجود دارد و با روشهایآزمایشگاهی معمول این
میزان دفع کم آلبومین قابل اندازهگیری نیست و برای اندازهگیری این مقدار کم
آلبومین در ادرار باید حتما درخواست میکروآلبومینوری یا تشخیص دفع آلبومین در
مقادیر کم و با روشهای خاص آزمایشگاهی شود. در مراحل بعدی، یعنی وقتی بیماری کلیوی
پیشرفت کرد یا بهتر بگوییم وقتی دیابت کنترل نشده آسیب بیشتری به کلیهها وارد کرد،
دفع آلبومین هم بالا میرود و به بیش از 300 میلیگرم در ادرار بیست و چهار ساعت
میرسد و ممکن است حتی تا چند گرم در روز هم برسد و به تدریج در طی سالهای بعدی در
صورت کنترل نشدن دیابت، به نارسایی کلیهها منجر شود.
وقتی کلیهها نارسا شوند،
در واقع اوره و کراتینین خون بیمار افزایش مییابد و فعالیت کلیهها برای دفع سموم
بدن کاهش مییابد و رفتهرفته به جایی میرسد که در اثر ناکارآمدی کلیهها و نارسا
شدنشان فرد نیازمند دیالیز و پیوند کلیه میشود، بنابراین تاکید و توصیه ما بر این
است که افراد مبتلا به دیابت حتما و حتما قندخون خود را تحت کنترل داشته باشند و با
این کار از بروز عوارض دیابت جلوگیری کنند. بد نیست بدانید در مرحله دفع آلبومین به
مقدار کم (میکروآلبومینوری) امکان دارد مشکلات و نوسانهای فشارخون در افراد به
وجود آید. این مساله یعنی به وجود آمدن فشارخون در بیماران دیابتی نوع یک در سیر
بیماریشان میتواند ما را متوجه درگیری احتمالی کلیهها کند.
اگر درمان را زود
شروع کنیم و در مرحله میکروآلبومینوری متوجه مشکل شویم، میتوانیم از پیشرفت ضایعات
کلیوی جلوگیری کرده و یا سیر آن را بسیار کند کنیم. پس علاوه بر قندخون باید
فشارخون خود را به طور دقیق کنترل کنید. هدف ما این است که فشارخون در بیماران
دیابتی به عدد کمتر از 13 روی 8 برسد. اگر دفع آلبومین (آلبومینوری) زیاد باشد حتی
باید فشارخون را به کمتر از 12 روی 75 رساند. فشارخون بالاتر از این اعداد میتواند
به بدتر شدن ضایعات کلیوی منجر شود. برای ثابت نگه داشتن فشارخون شما در این مرحله
امکان دارد برایتان داروهایی مانند کاپتوپریل و انالاپریل تجویز شود که این داروها
علاوه بر فشارخون، بر دفع آلبومین کلیهها نیز موثرند. پس لطفا از اینکه پزشک شما
چنین داروهای فشارخونی را تجویز میکند در حالی که شما افزایش فشارخون ندارید، تعجب
نکنید و خودسرانه آنها را کم و زیاد یا قطع نکنید.
منبع:www.salamat.com
تا کی باید دارو بخورم، دکتر؟!
تا کی باید دارو بخورم، دکتر؟!
معمولا زمانی که بیمار با علایم شدید اضطرابی
مراجعه میکند، میگوید: «آقای دکتر! من حاضرم هر کاری بکنم و هر دارویی بخورم؛ به
شرط اینکه این اضطراب شدیدم فقط مقداری کمتر شود.
اما جالب است پس از آنکه با
تجویز دارو اضطراب بیمار کاملا برطرف شد، پس از چند هفته طلبکارانه میپرسد: «پس
کی معالجه میشوم و داروها را قطع میکنم؟ یعنی من مجبورم تا آخر عمر دارو
بخورم؟مبادا به دارو وابسته شوم!» البته همین بیمار زمانی که برای عیوب بینایی و
انکساری به چشمپزشک مراجعه میکند و عینک برای او تجویز میشود، چند هفته بعد
نمیپرسد: «آقای دکتر! پس کی میتوانم عینک را کنار بگذارم؟»
گاهی بیمار
میاندیشد همانگونه که برای معالجه گلودرد چرکی یک بار نزد پزشک میرود و با یک
نسخه معالجه میشود، درباره بیماریهای روانی هم باید چنین باشد. نه تنها درباره
بیشتر بیماریهای روانی بلکه اصولا در کل پزشکی درمانهای یک نسخهای بسیار معدود
است و معالجه گاهی چند هفته، گاهی چند ماه و گاه چند سال به درازا
میانجامد.
اضطراب نشانهای است که در بسیاری از نا به سامانیهای روانی دیده
میشود. اغلب واکنش به خطری است که جنبه رواندرمانی، مبهم و ناشی از تعارض
ناخودآگاه دارد. در نابسامانیهای اضطرابی، اضطراب بارزترین نشانه است.
برحسب
نوع اختلال و وضعیت بیمار، روشهای درمانی گوناگونی به کار برده میشود. درمان
دارویی یکی از روشهای موثر معالجه اضطراب و اختلالات اضطرابی است که میتواند به
تنهایی یا همراه با روشهای دیگر از جمله انواع رواندرمانی به کار رود.
گاهی
اضطراب ناشی از عوامل سرشتی و هورمونهای عصبی یا ناشی از شرایط استرسآور محیطی
است که طبعا در این موارد ممکن است به درازا بکشد؛ به عنوان مثال، اگر خانمی یکبار
در خیابانی با موتور سیکلت تصادف کند و بار دیگر کیف او در خیابان سرقت شود، ممکن
است از آن پس، بدون دلیل از حضور در خیابان دچار ترس (فوبیا) و اضطراب شود.
در
این فرد با حساسیتزدایی تدریجی و روشهای تنآرامی که به او آموخته میشود کمکم
کاری میکنیم تا پس ازمدتی بتواند بدون اضطراب وارد خیابان شود.شاید چند ماه این
کارهای درمانی را همراه با دارو پیگیری کنیم و به نظر طولانی باشد اما یک نکته مسلم
است و آن اینکه زندگی بدون اضطراب گرچه با دارو باشد برای بیشتر انسانها
رضایتبخشتر از اضطراب فلجکننده زندگی است.
منبع:www.salamat.coM
چرا دندان آدم درد میگیرد؟
چرا دندان آدم درد میگیرد؟
کسانی که دچار دندان درد شدهاند، میدانند که درد همیشه به یک صورت شروع نشده و شدتش در تمامی موارد یکسان نیست. به عبارت دیگر نوع درد به میزان پوسیدگی و شدت آسیب وارد به عصب بستگی دارد و علایم آن معمولا عبارت است از درد نواحی اطراف گوش، محدودیت در باز کردن دهان، ایجاد صدا هنگام باز و بسته کردن دهان. مهمترین دندان دردهایی که به علت پوسیدگی به وجود میآیند بر سه نوعاند:
1 دنداندردهای گذرا: این دردها در دندانهایی اتفاق میافتد که دارای پوسیدگی عمیقاند ولی هنوز به عصب آنها آسیب زیادی وارد نشده. اینگونه پوسیدگیها در حالت عادی هیچگونه دردی ندارند ولی با مصرف مواد شیرین یا نوشیدنیهای سرد و یا گرم، دندان برای لحظهای شدیدا درد میگیرد یا تیر میکشد و با نبودن آنها از بین میرود.
2 دنداندردهای شبانه: این دردها شبها شدت زیادتری پیدا میکند و زمانی است که پوسیدگی به عصب برسد و باعث دردهایی میشود که گاهی خودبهخود، گاهی به دنبال مصرف مواد ترش و شیرین و گاهی بر اثر گرما پدید میآیند. برخلاف نوع قبل، این درد با حذف عوامل ذکر شده فورا متوقف نشده و تا مدتی باقی میماند. شدت درد نیز متغیر است؛ به گونهای که گاه خفیف، گاه شدید و گاه حالت ضربانی دارد. درد ممکن است به طور مداوم ادامه پیدا کند یا آنکه مدتی ساکت شده و دوباره شروع شود. این دنداندردها با سرما تسکین مییابند.
3 دنداندردهایی که در اثر درمان نکردن مشکلات قبلی دندان به وجود میآیند: هر گاه در مراحل قبل درمان اساسی صورت نگیرد، ممکن است درد برای مدتی ادامه یافته، آنگاه خودبهخود متوقف گردد. به طوری که دندان برای مدتی کاملا بدون درد باشد اما این بهبودی به منزله پایان ماجرا نیست زیرا میکروبهایی که در مرحله قبل، از طریق پوسیدگی وارد عصب قسمت تاج شدهاند به تدریج عصب موجود در ریشه را آلوده میکنند. این میکروبها یا سم آنها در نهایت به انتهای ریشه رسیده، از این طریق وارد استخوان فک شده، در آنجا شروع به تخریب و ایجاد عفونت میکنند. در این حال به علت التهاب و عفونت بافتهای انتهای ریشه مجدا دنداندرد به وجود میآید. این درد گاه خفیف و گاه بسیار شدید است. در مواردی نیز بیمار احساس میکند دندان دردناک بلندتر از سایر دندانها است و معمولا کوچکترین ضربه به دندان باعث درد میگردد. به این جهت بیمار سعی میکند به هنگام غذا خوردن از سمتی که دندان دردناک وجود دارد، استفاده ننماید. این حالت در اصطلاح عموم به چرکی شدن دندان موسوم است. چنانچه با رسیدن عفونت به بافتهای انتهای ریشه باز هم اقدامی در جهت درمان صورت نگیرد، عفونت موجود میتواند گسترش بیشتری یافته سبب بروز آبسههای فکی و در مواردی حتی به خطر افتادن جان بیمار شود.
منبع:www.salamat.coM
دندان این بچه ارتودنسی میخواهد، دکتر؟
دندان این بچه ارتودنسی میخواهد، دکتر؟
مجموعهای از علایم باید در نظر گرفته
شود تا بتوان به سوال بالا پاسخ داد. سن، شرایط رشد و بلوغ کودک، نوع عارضه از لحاظ
دندانی یا اسکلتی بودن آن، محل بروز و شدت آن از مواردی هستند که در کنار آگاهی
ارتودنتیست از سلامت عمومی و وضعیت دندانها و لثه وی و همچنین میزان علاقهمندی
بیمار به انجام دادن ارتودنسی، در مجموع به ارتودنتیست کمک میکند که به این پرسش
که بیمار «چه درمانی» نیاز دارد و اینکه «در چه زمانی» درمان را آغاز کند، پاسخ
صحیح دهد.
اگر بیمار در شرایطی است که فقط دندانهای شیری در دهان خود دارد،
اردتودنسی مورد نیاز وی در گروه «درمانهای پیشگیری» قرار گرفته و اقدامات پزشک
متخصص معالج به جلوگیری از وقوع صدمات شدید بعدی، جلوگیری از انحراف رشد استخوانی و
یا تثبیت یک عارضه جدی در کودک منجر میشود.
مقابله با «عادات غلط دهانی»، «حفظ
فضای دندان شیری زود از دست رفته»، «تنگی فکی بالا» که خود به ایجاد رابطه غلط
دندانها در بعد عرضی منجر شده و به اصطلاح «کراسبایت» نامیده میشود، از جمله
اقدامات پیشگیرانه در این مرحله هستند. در زمانی که بیمار در سنین پیش از بلوغ قرار
دارد و هنوز جهش رشدی ناشی از بلوغ در وی رخ نداده است، در صورت وجود ارتباط نادرست
فکی، ارتودنتیست با کمک وسایل ویژهای، نسبت به تغییر مسیر و اصلاح رشد استخوان فکی
بیمار اقدام کرده و در حقیقت درمان استخوانی یا ارتوپدیک برای وی انجام میدهد، به
این امید که بیمار در سنین جوانی نیازمند درمان جراحی نشود.
اینگونه درمانها جنبه اصلاحی داشته و اغلب به وسیله درمان ارتودنسی ثابت همراه با وسایل ویژه انجام میپذیرند. ما معمولا توصیه میکنیم که والدین محترم قبل از اقدام به ارتودنسی کودکان خود، در صورت امکان، به مراکز علمی مانند دانشکدههای دندانپزشکی که واجد گروه تخصصی ارتودنسی هستند مراجعه کرده و از فرصت تبادلنظر همزمان چند متخصص ارتودنسی بهرهمند شوند.
منبع:www.salamat.com
دانستنیهای خمیردندان
دانستنیهای خمیردندان
خمیردندان اجزای مختلفی دارد که هر کدام نقش خاصی ایفا میکنند. مثلا مواد
ساینده خمیردندان وظیفه برداشتن رسوبات روی دندانها را به عهده دارند و در واقع تا
حدی کار سفیدکنندگی انجام میدهند.
اسانسها خمیردندان را خوشبو میکنند و
فلوراید، نقش پیشگیری از پوسیدگی دارد. ترکیب و درصد این اجزا در خمیردندانهای
مختلف متفاوت است. مثلا در خمیردندانهایی که به عنوان جرمگیر، یا «خمیردندان
مخصوص سیگاریها» تبلیغ میشوند درصد موادساینده بالاست. باید دقت داشت که این بالا
بودن موادساینده لزوما خوب نیست و در صورت استفاده مداوم میتواند موجب آسیب مینای
دندان شود. بنابراین از این نوع خمیردندانها باید هر چند روز یک بار استفاده کرد و
درفواصل استفاده از آنها، از خمیردندان معمولی استفاده کرد. ضمنا باید توجه داشت که
جرم رسوبی سخت است و اصولا با خمیردندان برداشته نمیشود و برای برداشت آن باید
جرمگیری توسط دندانپزشک انجام شود.خمیردندانهای ساینده فقط کمی دندانها را سفید
میکنند. نوع دیگر خمیردندانها، خمیردندانهای ضدحساسیت است که در مواردی که
دندانها به علت سایش یا تحلیل لثهها دچار حساسیت شدهاند (مثلا با مصرف آب سرد
دندانها تیر میکشند) به جای خمیردندان معمولی استفاده میشوند و بعد از مدتی
(مثلا دو هفته) که از شروع مصرف گذشته اثر خود را نشان میدهند و حساسیت دندانها
را برطرف کرده یا کاهش میدهند. استفاده دایم از این خمیردندانها مانعی ندارد. یک
مساله مهم در مورد خمیردندانها، فلورایددار بودن آنهاست، چرا که فلوراید نقش اصلی
را در پیشگیری از پوسیدگی ایفا میکند. همیشه از خمیردندان حاوی فلوراید استفاده
کنیم. در واقع دوبار در روز مسواک زدن با خمیردندان حاوی فلوراید، توصیه اصلی برای
رعایت بهداشت دهان است. فقط درمورد کودکان باید دقت کنیم تا زمانی که کودک توانایی
بیرون ریختن محتویات دهان را پیدا نکرده است از خمیردندان حاوی فلوراید استفاده
نکنیم که این زمان حدود 3 سالگی است. میزان استفاده از خمیردندان هم به خصوص در
کودکان هر بار به اندازه یک نخود است. ضمنا مسواک زدن کودکان زیر هفت سال باید تحت
نظارت والدین باشد.